تبلیغات 
پنجشنبه 15 بهمن 1388
شنبه 19 دی 1388
مرحوم
کل احمد آقا ( کربلایی احمد میرزا حسینعلی تهرانی ) نقل می کردند که: «
روزی جناب شیخ رجبعلی خیاط به من فرمودند: در عالم معنا، روح خواجه حافظ
شیرازی را مشاهده کردم که بسیار منبسط بود. خواجه حافظ شیرازی رو به من
کرده و گفت: من غزل شاه شمشاد قدان را، در وصف ماه منیر بنی هاشم حضرت
ابوالفضل العباس علیه السلام سرودم. و از این امر خیلی مسرور بود.»
شاه شمشاد قدان ، خسرو شیرین دهنان
که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان
مست بگذشت و نظر بر منِ درویش انداخت
گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان
تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود
بنده من شو و برخور ز همه سیم تنان
کمتر از ذره نئی، پست مشو، مهر بورز
تا بخلوتگه خورشید رسی چرخ زنان
بر جهان تکیه مکن ور قدحی مِی داری
شادی زهره جبینان خور و نازک بدنان
( ادامه مطلب )
ادامه مطلب
شنبه 19 دی 1388
لعن الله من جهل حقک واستخف بحرمتک
... از این قسمت از زیارت حضرت عباس علیه السلام معلوم می شود که کسی حرمت
دیگری را نادیده می گیرد که جاهل به حق او باشد لذا باید به دنبال این
معرفت به حق آنها باشیم .
لا یوم کیومک یا اباعبدالله .
بزرگترین
مصیبت در کربلا برای امام حسین مصیبت از دست دادن حضرت عباس بود ، حضرت
سید الشهدا دو بیان دارند که از این دو بیان معلوم می شود که حضرت عباس
جان و نفس مبارک اباعبد الله بوده اند ، علمایی که آمدند و از امام رضا
سؤال کردند برای بزرگترین فضیلت حضرت علی علیه السلام حضرت رضا آیه مباهله
را بزرگترین فضیلت حضرت دانستند به این دلیل که در این آیه گفته شده
أنفسنا و خدای متعال حضرت امیر را نفس پیامبر بیان می کنند و چون نفس حضرت
شدند هر فضیلتی که برای پیامبر اثبات شود برای حضرت امیر نیز قابل اثبات
است .
حضرت سید الشهدا دو عبارت دارند در مورد حضرت عباس که یکی را
در عصر روز تاسوعا در کربلا فرمودند : امام حسین در این روز در مقابل خیمه
استراحت می کردند بلند شدند و فرمودند الآن جدم را در خواب دیدم و به من
گفت که شما عن قریب به ما خواهید پیوست ، در همین لحظات صدای پای لشکر عمر
بن سعد بلند شد که آمده بودند و با غضب گفتند که ابن زیاد پیغام داده که
یا الآن بیعت می کنید یا الآن جنگ می کنید ، حضرت در این لحظه به حضرت
عباس می فرمایند : یا عباس إرکب بنفسی أنت یا أخی حتی تلقاهم فتقول لهم ما
لکم و ما بالکم و تسألهم عما جآء بهم ، یعنی یا عباس سوار شو ای برادر
من جانم به فدایت تا اینکه آنها را ملاقات کنی و به آنها بگو به خاطر چه
آمده اید و چه می خواهید و از آنها در مورد کارشان سؤال کن . جناب شیخ
مفید و همچنین جناب سید بن طاووس
( ادامه مطلب )
ادامه مطلب
دوشنبه 14 دی 1388
چند تا عکس ماهواره ای از کربلا براتون آپلود کردم .برا دیدنشونرو عکس زیر کلیک کنید .
برچسب ها: عکس ماهواره ای از کربلا ،
دوشنبه 14 دی 1388
عاشورا و امام حسین علیه السلام در آئینه احادیث
امامان شیعه علیهم السلام براى اینكه نهضتخونین كربلا و محرم و عاشورا براى همیشه زنده و جاوید بماند، سعى و تلاش فراوانى نمودند و در این راستا از پنج شیوه استفاده كردند:
1- یادآورى مصائب امام حسین علیه السلام و یاران فداكارش در مناسبتهاى مختلف، بخصوص در ایام محرم و عاشورا.
عن ابى عمارة المنشد قال: «ما ذكر الحسین بن على عند ابى عبدالله علیه السلام فى یوم قط فرئى ابو عبدالله علیه السلام متبسما فى ذلك الیوم الى اللیل» (1) ابوعماره منشد مىگوید: هر گاه در حضور امام صادق علیه السلام نام حسین علیه السلام برده مىشد، آن روز تا شام خنده بر لبان آن حضرت دیده نمىشد.
حضرت على بن موسى الرضا علیه السلام مىفرماید:
«كان ابى اذا دخل شهر المحرم لایرى ضاحكا و كانت الكابة (2) تغلب علیه حتى یمضى منه عشرة ایام فاذا كان یوم العاشر كان ذلك الیوم یوم مصیبته و حزنه و بكائه و یقول: هو الیوم الذى قتل فیه الحسین علیه السلام » (3) وقتى ماه محرم مىرسید پدرم را كسى خندان نمىدید و غم و اندوه بر او چیره مىگشت تا روز عاشورا فرا مىرسید و روز عاشورا روز مصیبت و اندوه و روز گریه او بود و مىفرمود: این همان روزى است كه حسین علیه السلام كشته شد.
زمانى كه منصور دوانیقى دستور داد در منزل حضرت صادق علیه السلام را آتش بزنند، آن حضرت در منزل بودند و آتش را خاموش كردند و زنان و دختران وحشتزده از آتشسوزى را دلدارى دادند:
«فلما كان الغد دخل علیه بعض شیعته یسالونه فوجدوه حزینا باكیا، فقالوا: ممن هذا التاثر و البكاء؟ امن الجراة علیكم اهل البیت و لیس منهم باول مرة فقال الامام علیه السلام : لا ولكن لما اخذت النار ما فى الدهلیز نظرت الى نسائى و بناتى یتراكضن فى صحن الدار من حجرة الى حجرة و من مكان الى مكان هذا و انا معهن فى الدار فتذكرت فرار عیال جدى الحسین علیه السلام یوم عاشوراء من خیمة الى خیمة و من خباء الى خباء و المنادى ینادى: احرقوا بیوت الظالمین» (4) فرداى آن روز دستهاى از شیعیان خدمت آن حضرت رسیدند تا از حالش جویا شوند، دیدند آن حضرت اندوهناك و گریان است پرسیدند: این همه اندوه و گریه از چیست؟ آیا از گستاخى و بىحرمتى آنان نسبت به شما - اهل بیت - این همه ناراحتید و حال آن كه این اولین بار نیست كه چنین مىكنند.
امام علیه السلام فرمود: نه، بلكه اندوه و گریه من از این جهت است كه وقتى آتش، آستانه خانه را فرا گرفت، زنان و دخترانم را دیدم كه از این اطاق به آن اطاق و از اینجا به آنجا پناه مىبردند در حالى كه من پیش آنان حضور داشتم و تنها نبودند. از این صحنه به یاد فرار خانواده جدم حسین علیه السلام در روز عاشورا افتادم كه از خیمهاى به خیمه دیگر و از پناهگاهى به پناهگاه دیگر فرار مىكردند و دشمن فریاد مىزد: خیمه ستمكاران را به آتش بكشید!
در مورد حضرت على بن الحسین علیه السلام آمده است كه روزى ابوحمزه ثمالى بر حضرت وارد شد و حضرت را در حال گریه دید; عرض كرد:
«سیدى! ما هذا البكاء و الجزع؟ الم یقتل عمك حمزة؟ الم یقتل جدك على علیه السلام بالسیف انالقتل لكم عادة و كرامتكم من الله الشهادة».
«فقال له الامام علیه السلام : شكر الله سعیك یا ابا حمزة كما ذكرت القتل لنا عادة و كرامتنا من الله الشهادة و لكن یا اباحمزة هل سمعت اذناك ام رات عیناك ان امراة منا سبیت و هتكت قبل یوم عاشورا؟ و الله یا ابا حمزة ما نظرت الى عماتى و اخواتى الا و ذكرت فرارهن فى البیداء من خیمة الى خیمة و من خباء الى خباء و المنادى ینادى احرقوا بیوت الظالمین» (5)
مولاى من، این همه گریه و بىتابى براى چیست؟ آیا عموى شما حمزه كشته نشد؟ آیا جد شما - على علیه السلام - با شمشیر كشته نشد؟ كشته شدن، عادت شما خانواده است و شهادت عطیهاى الهى از آن شما است.
امام علیه السلام فرمود: اى ابوحمزه خداوند به تو جزاى خیر دهد چنانكه گفتى كشته شدن براى ما عادت است و خداوند نیز به ما شهادت را ارزانى داشته است ولى اى ابوحمزه آیا هرگز شنیدهاى یا دیدهاى كه تا قبل از عاشورا زنى از خانواده ما به اسارت رفته باشد و هتك حرمتشده باشد؟ به خدا سوگند اى ابوحمزه هر وقت به عمهها و خواهرانم نگاه مىكنم به یاد فرار آنها در بیابان مىافتم كه از خیمهاى به خیمهاى و از پناهگاهى به پناهگاهى فرار مىكردند و دشمن فریاد مىزد: خیمه ستمكاران را به آتش بكشید!
حضرت صادق علیه السلام به داود رقى فرمود:
«انى ما شربت ماء باردا الا و ذكرت الحسین» (6) من هرگز آب سرد ننوشیدم مگر اینكه به یاد حسین علیه السلام افتادم.
( ادامه مطلب )
ادامه مطلب
دوشنبه 14 دی 1388
کان عمّنا العباس نافذ البصیرة صلب الایمان .
صلب یعنی أشد ، و این نا که به عمّ متصل شده یک شرافت بزرگ است برای حضرت چرا که همه ائمه اورا عموی خود دانسته اند .
سرّ این که حضرت ابوالفضل ایمان سلب داشته اند در کلمات خودشان آمده است . در روز عاشورا با شخصی به نام مارد بن سدی شروع به مبارزه کردند و در حین مبارزه شروع به خواندن خطبه کردند و فرمودند : فأنا بن علی لا أعجز من مبارزة الأقران و ما أشرکتُ بالله لمحة بصر یعنی من فرزند علی هستم که در مبارزه با شجاعان عرب هیچ عجزی ندارم و من به اندازه یک چشم بر هم زدن به خدا شرک نورزیده ام . این جمله نشانه عصمت حضرت است یعنی از همان کودکی نه شرک خفی و نه شرک ظاهری داشته اند .
در سوره یوسف خداوند می فرماید اکثر مؤمنین ایمان نمی آورند مگر آنکه همراه ایمان شرک هم می ورزند یعنی شرک خفی می ورزند . اما حضرت از همان کودکی این توحید خود را نشان داده اند آنجا که پدر اعداد را به حضرت یاد می دهند و وقتی به کلمه إثنان میرسند حضرت عباس باز می گویند واحد و به پدر می گویند من شرم دارم با زبانی که واحد گفته ام دیگر بگویم إثنان . دلیل مهم دیگر این که شخصیتی مثل حضرت علی اکبر که علیٌ الاکبر ممسوس فی ذات الله ( علی اکبر در ذات با خداوند متعال مس پیدا کرده و ارتباط برقرار کرده است _ تعبیری که پیامبر برای حضرت علی هم کرده است ) در شب عاشورا به حضرت عباس می گوید ما مطیع شما هستیم .
ادامه مطلب
دوشنبه 14 دی 1388
* ماه شب من ابالفضله ابالفضله
ذکر لب من ابالفضله ابالفضله
حک شده روی دل مستم دل مستم
که مذهب من ابالفضله ابالفضله
ابرو کمون و پهلوونه
یه خال داره به روی گونه
تو خوشگلا رود زبونه ماه شب من........................
ا حسین غریب مادر تویی ارباب دل من
یه گوشه چشمتو بسه واسه حل مشکل من
یه روزی میاد آقا جون که منم سگ تو باشم
چشامو موقع مرگم زیر پات گذاشته باشم
آقامن خودم میدونم لایق این حرفا نیستم
اما از شما چه پنهون از اهل زمونه هستم
دل من عاشق می مونه دائم از شما می خونه
منو میشناسی آقاجون من همونم اون دیوونه
تموم مردم دنیا ما رو می خونن دیوونه
آره ما دیوونه هستیم بیخیال این زمونه
تا وقتی عشق تو باشه اینا حرفه و بهونه
از عشق تو هلاکم این خطم اینم نشونه
می شنوم صدای پاتو رو زمین قدم میزاری
صدای رقیه میاد عمو جان کی آب میاری
یل کربلا ابالفضل قربون اون قد و بالات
فدای چشای نازت فدای خشکی لبهات
منم سگ کوی حسین دیوانه ی روی حسین
کشته مرا کشته مرا تیغ دو ابروی حسین
صفای بین الحرمین والله دیدنیه
آب و هوای کربلا زینبیه زینبیه
اون کسی رو که من دارم هیچ کی دیگه نداردش
هر کی بیاد در خونش آقا نمیکنه ردش
منت هیچ کس دیگه رو غیر حسین نمی کشم
من دوست دارم ضریحتو با پنجه دل بگیرم
اون قدر بگم حسین حسین تا که ز عشقت بمیرم
وقتی که من تشنه میشم انگار توی علقمه ات ام
آب و هوای من تویی دیوونتم دیوونتم---------------------------------------------------------------------------------------
این حسین کیست خدا یا که خدایی میکند غم عشقش همه را کرببلایی میکند
اون خدا نیست ولی کار خدایی می کند از همه دل می ستاند دلر بایی می کند
به خدا تا به ابد شاه دو عالم می شود هر که در کوی گدای تو گدایی میکند
به طربخانه مستان تو راهش ندهند هر که از بزم عزای تو جدایی می کند
هر که از عشق حسین ابن علی سر ندهد به خداوند دو عالم بیو فایی می کند
سید جواد ذاکر
